Η οικογένεια του Γεωργίου (Τζώρτζη) Κωνσταντινίδη, ήταν «δαχτυλοδεικτούμενη» στην Σμύρνη. Έμπορος σταφίδας και τροφίμων, με πολύ γερό πορτοφόλι κι σεβάσμιο όνομα στην «Μητρόπολη του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία». 

 

Εκεί γεννήθηκε ο μικρός Γιάννης (21-8-1903). Από μικρός έδειξε ζήλο για την μουσική. Έμαθε πιάνο και σύνθεση, αλλά απέκτησε και γνώσεις στα έγχορδα και τα πνευστά όργανα. Λάτρευε το δημοτικό και παραδοσιακό τραγούδι, το Μικρασιάτικο και το Ελληνικό. Από έφηβος ξεκίνησε να συμμετέχει ή και να δίνει συναυλίες.

Λίγο πριν την καταστροφή, κατόπιν συμφωνίας με τον πατέρα του, που το ήθελε για διάδοχό του, έφυγε για σπουδές στην Γερμανία και την Αυστρία. Παραδόξως έφυγε με πλαστά χαρτιά!

 

 

 

Το 1931 θα έρθει στην Ελλάδα, όπου και η οικογένειά του θα  υιοθετήσει το όνομα Κώστας Γιαννίδης, ενώ η πρώτη του δουλειά αφορά την οπερέτα «Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ» - που ανέβηκε στο θέατρο Παπαϊωάννου το 1931.

Θα στραφεί κυρίως στο ελαφρό τραγούδι, όπου τις επόμενες δεκαετίες θα μεγαλουργήσει. Θα «ντύσει μουσικά» αρκετές επιθεωρήσεις τη δεκαετία του ’30, όπως οι «Κεραμίδα», «Κάβουρας», «Απεργία», «Κοκέττα», «Σιλουέτα», «Βιολέττα», «Μαζινό», «Κορίτσια της Παντρειάς».

Την ίδια περίοδο θα κάνει και τις πρώτες του μεγάλες επιτυχίες στο τραγούδι: «Θα ξανάρθεις» (1934), «Ξέχασέ με» (1933), «Μην περιμένης» (1935), «Θα ’ρθω μια νύχτα με φεγγάρι» (1937), «Χτες το βράδυ ονειρεύτηκα» (1938), «Σ’ αγαπώ» (1938), «Τα δικά σου τα μάτια», «Λίγα λουλούδια» (1940). Τα πιο πολλά έγιναν επιτυχίες με τη φωνή της Σοφίας Βέμπο. 

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, θα βραβευτούν τα τραγούδια του, «Ξύπνα, αγάπη μου» (1960), «Τα δυο γκρίζα ματάκια σου» (1961), «Αλυσίδες» (1962), με τις φωνές των Μούσχουρη, Ζήλεια, Μπελίντα.

Άλλα γνωστά τραγούδια του είναι, «Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου», «Βαρκαρόλα», «Πάμε σαν άλλοτε», «Του Γιάννου η φλογέρα», «Σ’ αγαπώ», «Κοιμήσου», «Ζητώ να σε ξεχάσω», «Ο κουμπάρης κι η κουμπάρα».

Άλλα γνωστά τραγούδια του, ΛΙΓΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΣΤΕΙΛΕ ΜΟΥ, ΒΑΡΚΑΡΟΛΑ, ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ, ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ Η ΦΛΟΓΕΡΑ, ΣΕ ΑΓΑΠΩ, ΚΟΙΜΗΣΟΥ, ΖΗΤΩ ΝΑ ΣΕ ΞΑΧΑΣΩ, Ο ΚΟΥΜΠΑΡΙΣ ΚΑΙ Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ.

 

 

Ο Γιαννίδης ασχολήθηκε πολύ με τον κινηματογράφο, ντύνοντας μουσικά πολλές ταινίες: «Η Προσφυγοπούλα» (1938), «Μαρίνα» (1947), «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» (1948), «Μαρίνος Κανταράς» (1948), «Ο Μεθύστακας» (1950), «Το Νησί των Ανέμων» (1954).

Ξεχωριστή υπήρξε και η συνεργασία του με τη Ρένα Βλαχοπούλου. Αυτή θα ξεκινήσει το 1940-41 στις επιθεωρήσεις «Αλήθειες και Ψέματα» και «Έτσι είναι η ζωή», με τραγούδια όπως: «Θα φύγω για πάντα», «Πήγαινε κι όταν έρθεις», «Τι σου λεν τα λουλούδια», «Εχθές το βράδυ».

Θα συνεργαστεί πολύ και με τις Στέλλα Γκρέκα, Δανάη, Βάνου και Νίτσα Μόλυ.

Γύρω στο ’60 δείχνει να απομακρύνεται από το ελαφρύ τραγούδι, στρεφόμενος σε πιο λαϊκά μοτίβα και στο λεγόμενο αρχοντορεμπέτικο, «Το τάβλι», «Τα νέα της Αλεξάνδρας» κ.ά.

Δούλεψε πολλά χρόνια στο ραδιόφωνο, από το 1946 έως το 1960, ακόμη και σε επιτελικές θέσεις. Ίδρυσε και διηύθυνε την Ορχήστρα Ελαφράς Μουσικής του ΕΙΡ, ενώ οργάνωσε τη θρυλική ραδιοφωνική εκπομπή «Ιστορία της Επιθεώρησης», όπου γνωστοί ηθοποιοί όπως οι Στολίγκας, Γαβριηλίδης, Μακρής, Μυράτ, Νέζερ, Βλαχοπούλου κ.ά., παρουσιάσαν ξεχωριστές στιγμές από αυτό το είδος θεατρικής διασκέδασης και δημιουργίας.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του θα αντιμετωπίσει θέματα υγείας και θα φύγει στις αρχές του 1984.

Μιλούσε άπταιστα Γαλλικά, Γερμανικά κι Ιταλικά ενώ ενημερωνόταν συνεχώς για τις εξελίξεις της διεθνούς μουσικής.

ΥΓ. – Το 1953, και με προτροπή του Δημήτρη Μητρόπουλου, κυκλοφόρησαν οι δισκογραφικές του δουλειές «Δωδεκανησιακές Σουίτες» και «Μικρασιατική Ραψωδία», όπου για πρώτη φορά ακούστηκαν σε δίσκο νησιώτικα και μικρασιάτικα τραγούδια από οργανωμένη ορχήστρα.

Την ίδια περίοδο κυκλοφόρησε και δίσκος με 44 παιδικά τραγούδια.

Το «Κώστας Γιαννίδης», επί της ουσίας, ήταν ο αναγραμματισμός του ονόματός του, Γιάννης Κωνσταντινίδης, και μάλλον το έκανε γιατί οι δικοί του, αν και συμβιβάστηκαν, ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι την ενασχόλησή του με τη μουσική.