Η τουρκική κίνηση μεσούσης πολέμου, που στόχο είχε τους μη μουσουλμάνους πολίτες της χώρας
Το Νοέμβριο του 1942, δεκάδες χώρες σε όλο τον κόσμο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είχαν εμπλακεί στον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Τουρκία, είχε καταφέρει να μείνει εκτός, σε ένα καθεστώς ουδετερότητας, πάντα όμως… αναζητώντας ευκαιρίες απόκτησης ωφελημάτων! Ειδικά δε με την Γερμανία, υπήρχε σε ισχύ, Σύμφωνο Φιλίας. Σε αυτές τις συνθήκες, το τουρκικό κράτος, βρήκε ευκαιρία να αποτελειώσει…. «δουλειές που είχε αφήσεις τη μέση!».
Κα τα` αρχάς «ενεργοποιήθηκαν» Νομοθετικές διατάξεις, για υποχρεωτική στράτευση μη μουσουλμάνων ανδρών, ηλικίας 20-45 ετών, δήθεν για ασφάλεια της χώρας …..από τυχόν επίδοξους εχθρούς. Το γεγονός πως οι περισσότεροι στέλνονταν σε στρατιωτικές μονάδες στα βάθη της Ανατολίας….υπό δύσκολες συνθήκες και με μεγάλες ανθρώπινες απώλειες, λόγω κακουχιών.
Ξαφνικά στις 11-11-1942, η τουρκική Βουλή, ψήφισε τον διαβόητο Νόμο, ΒΑΡΛΙΚ ΒΑΡΝΤΙΣΙ…ή ΒΑΡΛΙΚΙ όπως οι Ρωμιοί τον αποκαλούσαν.
Επρόκειτο για ένα φόρο περιουσίας, «αναγκαίος» όπως λεγόταν, για συγκέντρωση κεφαλαίων, ώστε η Άμυνα της χώρας να θωρακιστεί, σε κάθε ενδεχόμενο επιβουλής της!
Επί της ουσίας, ο Νόμος αυτός (4305), στόχο είχε να εξοντωθούν οικονομικά, μειονότητες όπως οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Εβραίοι.
Τούρκοι πολιτικοί δήλωνα ευθέως, πως η τουρκική οικονομία-αγορά, έπρεπε να είναι καθαρά σε τουρκικά χέρια. Μάλιστα για τα μέλη των μειονοτήτων, γινόταν λόγος, πως όποιος δεν μπορούσε να πληρώσει την έκτακτη και πολύ υψηλή φορολογία – να τιμωρούνταν με καταναγκαστική εργασία….
Η Κυβέρνηση Σουκρού Σαράτσογλου, δούλευε από καιρό τη Νομοθετική παρέμβαση, αρχικά προετοιμάζοντας το έδαφος στο εσωτερικό της χώρας – με συνεχείς επιθέσεις κατά των μειονοτήτων, που ειδικά σε οικονομικό επίπεδο, έδειχναν και ήταν ….ισχυρές!
Φυσικά πάντα στο τουρκικό κράτος, υπήρχαν Νομοθετικές παρεμβάσεις, ώστε οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, να ενισχυθούν σε οικονομικό επίπεδο – και οι χριστιανικές να ταλαιπωρούνται συνεχώς, μέχρι σημείου, εγκατάλειψης!
Από το 1914, οι Νεότουρκοι είχαν δρομολογήσει παρεμβάσεις….μα το κυριότερο, «είχαν καταγραφεί» με λεπτομέρεια, οι χριστιανικές περιουσίες. Η Μικρασιατική καταστροφή και οι φυγή εκατομμυρίων χριστιανών από τη χώρα, έδωσε λύση - επιθυμητή για τους τούρκους – αλλά δεν είχε κλείσει το θέμα!
Με καθαρά λόγια ο τούρκος πρωθυπουργός, μιλούσε πως το ΒΑΡΛΙΚΙ θα εφαρμοζόταν μόνο στις χριστιανικές μειονότητες, επιβάλλοντας όμως και Νόμο με έκτακτες οικονομικές εισφορές για του ντόπιους….με πολύ χαμηλό κόστος όμως!
Η εισφορά για τους ‘αλλόθρησκους’ επιβαλλόταν από τις τοπικές Αρχές, με κριτήρια που οι ίδιες έκριναν…αυθαίρετα και σκληρά φυσικά!
Το υψηλό κόστος των φόρων, ήταν δυσβάστακτο και πολλοί αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε εκποίηση περιουσιακών τους στοιχείων, ακινήτων, οικοσκευής κτλ. – για να μπορέσουν να πληρώσουν!
Μέσα σε λίγους μήνες στη Κωνσταντινούπολη, πέρασαν σε χέρια ντόπιων πλήθος ακινήτων….φυσικά με τίμημα όχι σωστό!
Το 70% των ακινήτων πέρασε σε ιδιωτικά χέρια κα το 30% σε κρατικούς φορείς και ιδρύματα.
Πολλοί βρέθηκαν σε τάγματα εργασίας (ΑΜΕΛΕ ΤΑΜΠΟΥΡΟΥ), για καταναγκαστική εργασία στην Ανατολία υπό απάνθρωπες συνθήκες….σαν φοροφυγάδες!
Σε συνδυασμό με την μαζική επιστράτευση χριστιανών, που ήδη ίσχυε από το `41, για δήθεν υλοποίηση έργων για τις τουρκικές ΕΔ – ανάγκασαν πολλούς να δηλώσουν πως ήθελαν να εγκαταλείψουν τη χώρα.
Οι διεθνείς πιέσεις αυξήθηκαν κα η τουρκική κυβέρνηση δεχόταν επιθέσεις από παντού!
Ειδικά σε ΗΠΑ και Βρετανία οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές!
Στις 15-3-1944 ο Νόμος ανεστάλη. Η ζημιά όμως είχε γίνει. Χιλιάδες Έλληνες Αρμένιοι και Εβραίοι, έφυγαν από τη χώρα, αφήνοντας πίσω τους ….ζωές δεκαετιών ή και αιώνων! Φυσικά κάθε τι ακίνητο….είχε ήδη χαθεί!
Οι κυβερνητικές υποσχέσεις για επιστροφή περιουσιών…..ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ!
Όσοι Έλληνες βρέθηκαν στην μητέρα πατρίδα, που τότε ήταν υπό κατοχή….ζήτησαν μεταπολεμικά αποκατάσταση και στήριξη από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις….αλλά αυτές δεν προχώρησαν ποτέ σε κινήσεις ουσιαστικές, καθώς η Τουρκία, μιλούσε για θέματα που αφορούσαν πολίτες ΤΟΤΕ της χώρας!!