Από τον Μάριο Κωνσταντόπουλο
Με αφορμή τη φετινή τηλεοπτική σεζόν και τη συμμετοχή του στη σειρά του ΑΝΤ1 "Ντέρτι", αλλά και τη θεατρική παράσταση "The Dreamers" στο Σύγχρονο Θέατρο, ο Νικόλας Χαλκιαδάκης μίλησε στο FTHIS.
Ο νεαρός ηθοποιός αναφέρθηκε στις απαιτήσεις του ρόλου του στη δραματική σειρά εποχής, στις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν στα επόμενα επεισόδια, αλλά και στη συνεργασία του με τους υπόλοιπους συντελεστές.
Παράλληλα, μίλησε για τη σχέση του με την υποκριτική, τη διαχείριση της αναγνωρισιμότητας και της δημοσιότητας, ενώ αποκάλυψε τη δική του φιλοσοφία για τον έρωτα, τη συντροφικότητα και την ανάγκη να διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική του ζωή.
Τη φετινή σεζόν πρωταγωνιστείς στη σειρά του ΑΝΤ1 "Ντέρτι". Πες μας κάποια πράγματα για τον ρόλο σου…
Ο ρόλος μου ονομάζεται Άρης Δεληγιάννης και είναι αστυνομικός της Δίωξης Ναρκωτικών. Προέρχεται από ένα δύσκολο background, καθώς έχει χάσει τους γονείς του και πιο πρόσφατα και τον αδελφό του, ο οποίος ήταν κι αυτός αστυνομικός στη Δίωξη. Μάλιστα, λόγω αυτού, μπήκε κι εκείνος στη δουλειά. Είναι ένας άνθρωπος με πολύ ισχυρό ηθικό άξονα. Έχει πολύ ψηλά στο αξιακό του σύστημα τη δουλειά του. Πορεύεται με πολύ αυστηρούς ηθικούς κανόνες και αυτό, ουσιαστικά, είναι και το ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη περίπτωση: ότι θα κληθεί να μπει σε ένα δίλημμα μεταξύ καθήκοντος και έρωτα απέναντι στη Στέλλα.
Πώς θα χαρακτήριζες τον ήρωα που υποδύεσαι;
Θα τον χαρακτήριζα οξυδερκή και "λιοντάρι στο κλουβί".
Έχεις εντοπίσει στοιχεία του δικού σου χαρακτήρα, τα οποία είναι κοινά με τον Άρη;
Όταν παίζεις έναν ρόλο, παίρνεις και δίνεις πολλά πράγματα από τον εαυτό σου. Από τη στιγμή που είναι το σώμα και το πρόσωπό μου, αναγκαστικά υπάρχουν πολλά κομμάτια του εαυτού μου μέσα. Σε επίπεδο χαρακτήρα, ο Άρης είναι ταγμένος στη δουλειά του και ορίζεται από αυτήν και νομίζω ότι έτσι είμαι κι εγώ. Επίσης, ταιριάζουμε πολύ και στο κομμάτι της ηθικής και το πόσο σε κινεί σε κάτι ο ηθικός σου άξονας.
Τι ήταν αυτό που σε κέρδισε στο "Ντέρτι;"
Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε πάρα πολύ ο ρόλος μου. Αρχικά διάβασα τις σκηνές του Άρη και έπειτα διάβασα τα τέσσερα πρώτα επεισόδια. Ο ρόλος αυτός μου αρέσει γιατί είναι κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι έχω κάνει στο παρελθόν. Ήταν πολύ ωραίο challenge για μένα το ότι κλήθηκα να παίξω τον Άρη. Το σενάριο είναι πολύ καλογραμμένο. Η Μελίνα Τσαμπάνη και ο Πέτρος Καλκόβαλης έχουν αποδείξει τι μπορούν να κάνουν και το σενάριο είναι φανταστικό.
Η συνεργασία σου με τους υπόλοιπους συντελεστές πώς είναι; Εγώ έχω δει μια δεμένη ομάδα…
Το λέμε συνέχεια, αλλά τώρα το νιώθω κι εγώ λίγο παραπάνω γιατί όντως έχουμε δεθεί. Ειδικά με τα παιδιά που έχω περισσότερες σκηνές, όπως την Ευγενία Ξυγκόρου και τον Αλέξανδρο Βάρθη. Γενικά όμως, έχω μεγάλη χαρά γιατί συνεργάζομαι με ανθρώπους με τους οποίους δεν είχαμε βρεθεί ποτέ, αλλά και με άλλους που γνωριζόμασταν κοινωνικά. Έχει δημιουργηθεί μια πολύ ωραία ομάδα, που είναι όλοι χαρούμενοι με το αποτέλεσμα. Είναι σημαντικό να είμαστε χαρούμενοι με αυτό που κάνουμε και υπάρχει ένα πολύ ωραίο κλίμα στα γυρίσματα. Μάλιστα, έχει και την πλάκα του στο γύρισμα στα μπουζούκια να ακούς Ρίτα Σακελλαρίου στις 8 το πρωί. Σε όλο αυτό βοηθάει πολύ και η σκηνοθεσία. Οι τρεις σκηνοθέτες μας δεν το αντιμετωπίζουν ως καθημερινό σίριαλ. Κάνουμε τα γυρίσματα με όρους όσο πιο κινηματογραφικούς επιτρέπει το χρονικό όριο να γίνουν. Έχουμε πολλά εξωτερικά γυρίσματα, πολλά μονοπλάνα, οπότε είναι μια δουλειά που την απολαμβάνουμε.
Υπήρχε κάποια σκηνή μέχρι τώρα, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, που σε δυσκόλεψε περισσότερο;
Έκανα πρόσφατα μια σκηνή, στην οποία με είχαν πιάσει κάποιοι κακοί και με είχαν δέσει σε μια καρέκλα και με βαράγανε με σκοπό να τους πω κάποια πράγματα. Αυτή ήταν μια δύσκολη σκηνή και έκανα και ένα μικρό spoiler τώρα (γέλια). Εμένα μου αρέσουν οι σκηνές δράσεις και επιζητώ τις δύσκολες σκηνές.
Όσον αφορά τις εξελίξεις στη σειρά, το τηλεοπτικό κοινό θα μάθει κάποια πράγματα για την απώλεια του αδελφού του Άρη; Υπάρχει κάποια ιστορία που θα αποκαλυφθεί;
Θα μάθουμε σταδιακά τι έχει συμβεί εκεί πέρα, γιατί εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό με τον κύκλο του Άρη. Όλα συνδέονται, δεν είναι τυχαία.
Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ της Στέλλας και του Άρη θα επηρεάσει καθόλου την έρευνα;
Ο Άρης είναι πολύ ταγμένος στη δουλειά του και είναι η πρώτη φορά που έρχεται αντιμέτωπος με το να διαχειριστεί κάτι τέτοιο. Ωστόσο, είναι τόσο ισχυρό αυτό το συναίσθημα που συνεχώς παίζουν με τα όρια. Δηλαδή, αυτό θα είναι ένα συνεχές μπρος-πίσω μέχρι να βρεθεί πως θα διαχειριστούν αυτή την κατάσταση. Είναι ένας έρωτας που ανθίζει σαν λουλούδι στο μπετόν. Όλο αυτό εξελίσσεται γύρω από τη νύχτα και τα όπλα. Αυτοί οι δύο άνθρωποι, όμως, ερωτεύονται αληθινά και βαθιά και πρέπει να βρουν πώς θα το διαχειριστούν. Φυσικά, όλα τα προβλήματα ξεκινάνε όταν αυτό το μάθουν αυτοί που δεν πρέπει να το μάθουν.
Παράλληλα με τη σειρά βρίσκεσαι στο Σύγχρονο θέατρο και την παράσταση "The Dreamers"…
Είναι μια δουλειά, που όταν μου έγινε η πρόταση μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα γιατί ήξερα την ταινία. Είναι βασισμένο σε μια ταινία του Μπερνάντο Μπερτολούτσι, τους "Ονειροπόλους", που βγήκε το 2003 και ήταν η πρώτη δουλειά τριών σπουδαίων ηθοποιών σήμερα, της Εύα Γκριν, του Λουί Γκαρέλ και του Μάικλ Πιτ. Η ταινία τοποθετείται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή, τον Μάη του ’68 στο Παρίσι, με τις διαδηλώσεις και τις κοινωνικές αναταραχές. Παράλληλα υπάρχει ο πόλεμος στο Βιετνάμ και, ουσιαστικά, στην παράσταση παρακολουθούμε τρεις νέους ανθρώπους. Εγώ υποδύομαι τον Μάθιου, έναν Αμερικανό φοιτητή, ο οποίος έχει πάει στο Παρίσι για να μάθει γαλλικά, όπως λέει, αλλά εκείνος κρύβει ένα μεγάλο μυστικό. Εκεί γνωρίζεται με δύο αδέρφια, την Ιζαμπέλ και τον Τεό, οι οποίοι τον καλούν να μείνει στο σπίτι τους. Από τότε, ξεκινάνε τα προβλήματα. Η παράσταση είναι πολύ ιδιαίτερη. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος έχει φτιάξει κάτι πολύ όμορφο στο σκηνικό, στα φώτα και στις μουσικές και, φυσικά, στη σκηνοθεσία.
Πώς είναι η συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Ρήγο;
Έντονη. Είναι ένας άνθρωπος που έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα στον χώρο. Έχει τη δική του αισθητική και τη δική του καλλιτεχνική αντίληψη. Μου αρέσει.
Για έναν ηθοποιό, είτε στην τηλεόραση είτε στο θέατρο, πόσο απαιτητικές μπορεί να είναι οι ερωτικές σκηνές και οι σκηνές γυμνού, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο; Πώς τις διαχειρίζεσαι εσύ;
Το έχω απομυθοποιήσει πλέον! Πρέπει να το απομυθοποιήσεις για να μπορείς να το κάνεις. Είναι δουλειά. Δηλαδή, κάνεις μια ερωτική σκηνή στην τηλεόραση και δεν έχει τίποτα ερωτικό, γιατί έχεις γύρω σου 30 ανθρώπους με κάμερες και μικρόφωνα. Οπότε, είναι μια σκηνή σαν όλες τις άλλες. Το σημαντικό για μένα είναι να προσπαθώ κι εγώ να κάνω τον εαυτό μου να νιώθει άνετα μέσα σε αυτό και η εκάστοτε παρτενέρ μου να νιώθει ασφάλεια και να μη νιώθει εκτεθειμένη κάνοντας τη σκηνή. Το σημαντικό, επίσης, σε μια ερωτική σκηνή είναι το πλαίσιο και το κλίμα εκείνη την ώρα στο γύρισμα, στο οποίο γίνεται, για να νιώθουν οι άνθρωποι άνετα να κάνουν τη δουλειά τους. Γιατί είναι δουλειά και τίποτα άλλο. Εντάξει, είμαστε όλοι άνθρωποι, όλοι έχουμε σώματα και το ανθρώπινο σώμα από την Αναγέννηση, χρησιμοποιούνταν ως μορφή τέχνης. Οπότε προσπαθώ να το βλέπω έτσι και να αποφεύγω οποιαδήποτε άλλη σκέψη η οποία μπορεί να με μπλοκάρει.
Με τα καθημερινά γυρίσματα της σειράς και την παράσταση που ξεκίνησε, το πρόγραμμά σου φαίνεται ιδιαίτερα απαιτητικό. Είναι εύκολο να βρεις ελεύθερο χρόνο μέσα σε αυτούς τους έντονους ρυθμούς;
Τον τελευταίο μήνα δεν υπήρχε ελεύθερος χρόνος λόγω των γυρισμάτων και των προβών για την παράσταση. Οπότε, όταν δουλεύεις 16-17 ώρες την ημέρα και πρόσθεσε και τις μετακινήσεις, δεν υπάρχει αυτή την περίοδο καθόλου χρόνος. Ωστόσο, θέλω να ξαναβάλω στη ζωή μου πράγματα τα οποία έχω αφήσει λίγο πίσω. Σε κάθε περίοδο θυσιάζεις κάτι για να πετύχεις κάτι άλλο. Οπότε, έχω θυσιάσει αρκετά πράγματα στην προσωπική μου ζωή για να επενδύσω στη σειρά και στην παράσταση. Και γενικώς κυνηγάω πάντα την ισορροπία μεταξύ γυμναστικής, φίλων, οικογένειας, ταξιδιών, δουλειάς, καριέρας κλπ…
Ο αθλητισμός είναι ένα κεφάλαιο το οποίο το έχεις αφήσει πίσω ή πορεύεται μαζί με την υποκριτική;
Σίγουρα είναι σε δεύτερη μοίρα πλέον. Μέχρι πέρυσι έπαιζα βόλεϊ και ήμουν σε μια ομάδα Β’ Εθνικής, αλλά επειδή φέτος δεν προλαβαίνω, αποχώρησα. Ο αθλητισμός ήταν πάντα στη ζωή μου. Είναι και θέλω να συνεχίσει να είναι, γιατί είναι κάτι πολύ σημαντικό για μένα και το χρειάζομαι.
Τι ήταν αυτό που σε "μάγεψε" στην υποκριτική και αποφάσισες να ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο;
Δεν το αποφάσισα ποτέ για να σου είμαι ειλικρινής. Στη ζωή μου πάντα είχα μια πορεία, αλλά πάντα ήμουν ανοιχτός στο τι θα μου φέρει το σύμπαν. Οπότε, όταν το σύμπαν με χ, ψ τρόπους το έφερε μπροστά μου, δεν φοβήθηκα, ούτε αρνήθηκα να το επιδιώξω. Μετά ήρθε πολύ οργανικά και όμορφα. Πλέον, για έξι-επτά χρόνια δουλεύω non stop σε αυτό το κομμάτι και προσπαθώ να εξελίσσομαι. Δεν ήταν ποτέ μια απόφαση του τύπου «ξύπνησα ένα πρωί και λέω "α, θα γίνω ηθοποιός"». Έκανα πολύ μικρά πρότζεκτ και άρχισε να μου αρέσει μετά. Φυσικά υπήρξαν και στιγμές που αμφέβαλλα και είχα ανασφάλειες, αλλά πολύ σταδιακά και πολύ οργανικά και χωρίς να διακυβεύονται τεράστια πράγματα, μπήκα πολύ γλυκά και αρμονικά στον χώρο και πλέον είναι αυτό η ζωή μου.
Ξεκινώντας από μικρότερες παραγωγές και φτάνοντας σήμερα να πρωταγωνιστείς σε μια καθημερινή σειρά, η αναγνωρισιμότητά σου έχει αυξηθεί σημαντικά. Είχες προετοιμαστεί για τη δημοσιότητα που θα συνόδευε αυτή την εξέλιξη, αλλά και για τα σχόλια και την κριτική που ενδεχομένως θα δεχόσουν, τόσο θετικά όσο και αρνητικά;
Δεν ένιωσα ποτέ απροετοίμαστος σε κάτι, ούτε μου έχει συμβεί κάτι τόσο τραγικό που να με έχει κάνει να αναθεωρήσω. Νομίζω ότι είχα πάντα την αντίληψη ότι, όταν κάνεις μια δουλειά η οποία έχει δημόσιο λόγο και στην οποία εκτίθεσαι, είσαι και έρμαιο απόψεων. Με αυτό το δεδομένο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα συμφωνούν μαζί σου, θα διαφωνούν μαζί σου, θα γουστάρουν τη φάτσα σου, δεν θα γουστάρουν τη φάτσα σου, θα τους αρέσεις σαν ηθοποιός, δεν θα τους αρέσεις. Αυτό είναι οκ. Αντίστοιχα, κι εμένα μπορεί να μου αρέσει κάποιος ηθοποιός, αλλά η άποψή μου δεν θα έπρεπε να έχει κανένα αντίκτυπο πάνω του. Ακούω τα πάντα, φιλτράρω και προσπαθώ να μένω συγκεντρωμένος σε εμένα. Και, εντάξει, οι απόψεις είναι απόψεις.
Την άποψη των δικών σου ανθρώπων θα την ακούσεις;
Την ακούω από πολύ λίγους ανθρώπους. Πολύ επιλεκτικά ζητάω γνώμες. Έχω ανθρώπους που λέω "πες μου γι’ αυτό". Της αδερφής μου την άποψη την έχω πολύ ψηλά στη λίστα μου, γιατί έχει πολύ καλή αντίληψη και αισθητική, και καλλιτεχνική. Οπότε την άποψή της τη ζητάω και τη χρειάζομαι. Φυσικά και από τους συναδέλφους μου. Δηλαδή, με τους ανθρώπους που είμαστε μαζί στο "Ντέρτι", συζητάμε ο ένας για τους ρόλους του άλλου. Νομίζω πως είναι αναγκαίο και θεμιτό να υπάρχει μια ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, πάντα με γνώμονα το καλύτερο αποτέλεσμα.
Μιλώντας για τη δημοσιότητα που συνοδεύει την αναγνωρισιμότητα, αναπόφευκτα έρχεσαι αντιμέτωπος και με το ενδιαφέρον του κόσμου, αλλά και των δημοσιογράφων, για την προσωπική σου ζωή. Ερωτήσεις για τις σχέσεις σου, την καθημερινότητά σου και όσα συμβαίνουν μακριά από τις κάμερες είναι μέρος αυτής της πραγματικότητας. Πώς αισθάνεσαι απέναντι σε αυτό το ενδιαφέρον;
Ο καθένας μπορεί να ρωτάει ό,τι θέλει κι εγώ, αντίστοιχα, μπορώ να απαντάω ή να μην απαντάω σε ό,τι θέλω. Έτσι το βλέπω εγώ. Δεν νομίζω πως έχω λόγο να βάζω τον εαυτό μου σε δύσκολη θέση για να απαντήσω μια ερώτηση που δεν θέλω να απαντηθεί. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θέλω να απασχολώ με την προσωπική μου ζωή. Θέλω να απασχολώ με τη δουλειά μου. Οπότε, όποιος θέλει να με ρωτήσει κάτι προσωπικό, ας με ρωτήσει, αλλά μπορεί να λάβει μια απάντηση, με ευγένεια, η οποία δεν θα του αρέσει (γέλια). Πάντα και με τις σχέσεις μου προσπαθώ να είμαι πολύ διακριτικός και να μην ξέρει κανείς τίποτα, γιατί νομίζω πως μόνο κακό κάνει σε μια σχέση αυτό το κομμάτι της έκθεσης. Εκτός αν είναι κάτι που το επιζητάς σαν άνθρωπος, το οποίο είναι κάτι που δεν το κρίνω. Το να θες να είσαι, πόσο μάλλον στον χώρο μας, με τον άλλον ανοιχτά και να κυκλοφορείτε μαζί και να φωτογραφίζεστε μαζί είναι μια χαρά, αλλά είναι κάτι που μέχρι στιγμής δεν επιλέγω να το κάνω εγώ.
Αυτό που θα σε ρωτήσω εγώ είναι τι θέση έχει ο έρωτας και η συντροφικότητα στη δική σου ζωή;
Ποιος δεν θέλει να έχει έναν έρωτα στη ζωή του; Είναι τόσο καθολικό συναίσθημα που μπορεί να σε παρασύρει από πολλά άλλα πράγματα. Κι εγώ, όπως σου είπα και πριν, αναζητώ μια ισορροπία, την οποία δεν την πετυχαίνω πάντα. Οπότε, δυστυχώς, σε αυτή τη φάση που βρίσκομαι τώρα, ένας τεράστιος έρωτας θα με έβγαζε από αυτό το zone που είμαι αυτή τη στιγμή. Αλλά, παράλληλα, είμαι και ένας άνθρωπος που μου αρέσει να περνάω και χρόνο με τον εαυτό μου. Δηλαδή, το έχω και ανάγκη. Θέλω τον χώρο μου και τον χρόνο μου. Οπότε αρκετά δύσκολα, πλέον, θα αφεθώ ολοκληρωτικά σε κάτι. Γιατί γνωρίζω ότι μπορεί να "καταστραφώ".
Θα ήθελα να κλείσουμε τη συζήτησή μας επιστρέφοντας στις δύο δουλειές σου. Τι θα ήθελες να κρατήσουν οι αναγνώστες αυτής της συνέντευξης ως κίνητρο για να παρακολουθήσουν το "Ντέρτι" και την παράσταση "The Dreamers" στο Σύγχρονο Θέατρο;
Το "Ντέρτι" είναι μια πολύ άρτια δουλειά, τεχνικά και υποκριτικά και στο μοντάζ και στη μουσική. Μου φαίνεται ότι είναι μια σειρά η οποία συνδυάζει πολύ ωραία το μουσικό κομμάτι με τη νύχτα, με το αστυνομικό, με το ερωτικό και νομίζω πως δένει ένα σύνολο το οποίο μπορεί να κρατήσει για πολύ ώρα το ενδιαφέρον κάποιου. Στην παράσταση ένα πράγμα που μου αρέσει εμένα πάρα πολύ και όποιοι είναι σινεφίλ θα το εκτιμήσουν είναι ότι οι τρεις χαρακτήρες της παράστασης είναι τρομακτικά σινεφίλ. Οπότε, η παράσταση έχει πάρα πολλές αναφορές μέσα στο γαλλικό σινεμά της εποχής της Nouvelle Vague. Είναι μια παράσταση η οποία είναι πολύ ιδιαίτερη από τη φύση της και πιστεύω πως έχουμε κάνει πολύ ωραία δουλειά. Επί σκηνής είμαι με τον Βασίλη Μπούτσικο και την Ινώ Αθανασιάδου.